Sokaklara bırakılmış bir zamanlar evin gözdeleri olan ama bakmak zor geldiği için, sevgileri o sabun köpüğü kadar olduğu içişn sokaklara terkedilmiş olan ev hayvanlarını sahiplenmek, onlara yuva olmak istemez misiniz?

Hayvan sevmek için, yuva sahibi yapmak için illaki pet shoplarda fiyatları 700- 8000 Euro’dan başllayan hayvanlardan mı almak gerekiyor? O sıkaklarda kalmış aç, susuz ve sevgiye işhtiyacvı olan bir hayvanı neden almak istemezsiniz? insi yüzünden mi, bakımsız olduğu için mi? sağlıklı değildir düşüncesiyle mi?  Tüm bunları iyi düşünün, o minik dostları sokaklardan alıp, bakımını yaptırıp, karnını bir doyurun hele. nasıl güzelleşecek ve kandilerine gelecekler. Devamı için tıklayınız…

Eşek Paco Bell, ABD’nin Colorado eyaletindeki bir kasabada ikinci kez belediye başkanlığı koltuğuna oturdu. Florissant sakinleri eşek belediye başkanları seçmeye 16 yıl önce başladı.

Paco’nun başarısıyla gurur duyan sahibi, “Kasaba olarak bir eşek tarafından yönetilmenin gayet iyi olacağına karar verdik” diyor.
Geçen yılki seçimlerde Paco Bell’in karşısına iki aday çıkmış. Bunlardan biri eşek kılığına girmiş sinsi bir lamaymış. Ama lamanın sahte kulaklarına kimse kanmayınca Paco Bell seçimlerden zaferle ayrılmış. Devamı için tıklayınız…

Bir kafenin bahçesinde oturmuş bi taraftan çalışıyor, bir taraftan çayımı yudumlarken, yanımda iki çocuk belirdi. Elleriinde küçük taşlar ileriye fırlatıyorlar. Merakla başımı uzattım baktım, gördüğüme mi üzüleyim, o çocuklara  bunu öğretmeyen, vahşeti öğreten ailelerine mi bilemedim. Ellerindeki taşları almışlar, kaldırımda yatan iki minik köpeği taşlıyorlar. Anneleri olduğunu zannettiğim kişi ise, arkadaşıyla masada rahatça oturup, sohbetine devam ediyor ve çocuklarının ne yaptığını umursamıyor bile. Dayanamadım ve çocukların yanına gittim. Onlara ” neden köpekleri taşlıyorsunuz” diye sordum, yanıtları “canımız öyle istedi” oldu.

Bu çocuklar büyüdüklerinde de hayvan sevgisini öğrenemeyecek, hatta tabi insanı sevmeyi de. Annelere ” hanımefendi görmediniz galiba çocuklarınız köpekleri taşlıyor” dediğimde annenin yanıtı beni daha da üzdü. Şöyle dedi: “Çocuk benim, ben ne yapıp yapmayacaklarına ben karar veriririm ve köpekleri taşlamalarının kimseye bir zarar vermediğini söyledi. Uzaklaştım oradan. Çünkü anladım ki ne anne ne de çocuklar hem beni, hem o minik hayvanları rahatsız ettiklerinin farkında değiller. İçlerindeki vahşet, sevgisizlik dışlarına vurmuştu.

Hayvanlar, duyu ve hareket yetenekleri olan canlılar. Pek çok insanın farkında olmadığı, umursamadığı, hatta ayaklarıyla, elleriyle ittiği hayvanlar… Gerçek dostlarımız…

Bir köpeğim vardı… Adı Toby…. Uzun süre birlikte olduk. İnsanlardan görmediğim vefayı, sıcaklığı, dostluğu onda gördüm. Ne zaman tasalansam o ileri derecedeki hisleriyle koşarak yanıma gelir, yüzümü yalar, teselli ederdi her zaman…

Ne zaman bir huzursuzluk hissetse, gider köşesinde ağlardı.. Evet ağlardı. Şimdi insanlardan uzak olan o duyguları o yaşardı ve yaşatırdı. Sevgiyi paylaşır, acıları azaltırdı.

İnsanlara önerim, dostluğu, sevgiyi, sıcaklığı, neşeyi kısaca unutulmuş ne varsa her şeyi yeniden edinmek, kaybettiklerini bulmak için mutlaka bir hayvan beslemeleri..  Sevginin tadını ve kokusunu tekrar bulmaları … Yitirdikleri, değerlerine kavuşmaları için… Önce sevgi.. Sonra sevgi.. Yine sevgi… Bütün yollar sevgiden geçer. Karşılıksız, çıkarsız, koşulsuz….

Kapitalizmin bu çarkında kaybettiğiniz güzellikleri, yeniden kazanmak ve insan olmanın gereğini sevgiyle, dostlukla bulacağınızı aklınızdan çıkarmayın.

İnsanlar öyle nankör, öyle çıkarcı ve egoist olmuşlar ki, çevresinde yaşananlar, yaşanmayanlar ilgilendirmez olmuş. Hele hele hayvanlara uygulanan vahşetleri okudukça gördükçe….

Geçenlerde bir hayvanseverle kısa sohbetimizde duyduklarım beni şaşkına çevirdi. Yaşadığı site yönetimi ile mahkemelik olan bu zatın suçu ise, çevredeki kedileri doyurmak. Bulunduğu yerde –ki ekonomik düzeyi çıtanın üstünde olan insanların yaşadığı bir yer- kedileri özellikle öldürmeleri…. Neden mi? Çok fazlalar çünkü.. Gereksizler onlar için…

Düşünebiliyor musunuz; bir cana kıyıyorlar ve bundan zerre rahatsızlık duymuyorlar. Hatta memnun oluyorlar. Peki soruyorum şimdi size, hayvana  bile saygısı olmayan, canlı olup, onun da yaşama hakkı olduğunu bilmeyen bir insan ne kadar kendine ve çevresine saygılı olur ve sevgiyi bilir? Hangi barıştan, hangi birlikte yaşamdan bahsedilebilir böyle bir topluluğun içinde?

Çocuklarınıza sevgiyi öğretirken, kendisinden başka her türlü canlıyı da sevebileceklerini öğretin ki gelecek nesillerden umudumuz olsun…

Aysun sevgili kuşu Limon’u içinden geldiği gibi anlattı. Bir hatırası kalsın istedik Limon’un arkasından, yayınlıyoruz:

BİRGÜN ANNEM BANA AYSUN KIZZZ DİYE BAĞIRIRKEN TATLI KUŞUM LİMON ONU EZBERLEMİŞ BANA AYSUN KIZZZ DEMEYE BAŞLAMIŞTI BENİ ÖYLE ÇAGRIYORDU ONU ELİME ALIP ANNEMİN ÇİÇEKLERİNİ KEMİRTİRİYODUM CİPS, HAVUÇ, ELMA, ERİK, ÇUBUK KRAKER, KIVIRCIK, EKMEK YEMEYİ ÇOK SEVERDİ CİPS POŞETİNİN SESİNDEN CİPS YEDİGİMİZİ ANLAYIP İSTİYODU BENİM ZİLE BASIŞIMI ANLAYIP ÇOK SEVİNİYORDU KARADENİZ ŞARKILARINI ÇOK SEVERDİ DÜN GECE 5:30′DA ÖLDÜ 2 KERE YERE DÜŞTÜ BİR DAHA KALKAMADI GAGASI ÇOK YUMUŞAMIŞ SU GELİYORDU NEDENİNİ ANLAMADIM BEN ONU SİLDİM SİLMESEMİYDİM AMA ÖLCEGİNİ TAHMİN ETMEDİM GAYET İYİ YEM YİYODU BAYADA SU İÇTİ VERDİGİM VİTAMİN İLAÇLARINDANMI ÇOK YEDİ 8-9 SENELİK VARDI KAÇ SENE YAŞIYOLAR EN FAZLA ŞİMDİDEN ONU ÇOK ÖZLEDİM LİMON SENİ ÇOK SEVİYORUM CİCİ KUŞUM.

Not: Sevgili Aysun, fotoğrafı teknik bir sebepten ötürü yayınlayamıyoruz en kısa sürede çözüp onu da yazının içine koyacağız. (Sorunu hallettik)